صفحه اصلی / مطالب خواندنی و اخبار / اخبار حوادث / ماجرای هولناک تجاوز به دختر افغان ستایش قریشی +عکس های ستایش

ماجرای هولناک تجاوز به دختر افغان ستایش قریشی +عکس های ستایش

این روزها خبری تلخ در فضای مجازی ایران منتشر شده است.ماجرای هولناک تجاوز یک پسر شیطان صفت به دختر افغان و سپس سوزاندن این دختر بی گناه با اسید و کشتن این دختر بیچاره…

طی مصاحبه با پدر ستایش قریشی دخترک شش ساله مهاجر افغان, روز یکشنبه وقتی ستایش از منزل بیرون میرود, نمیدانسته که پسر همسایه فکر ربودن و قتل وی را در سر داشته و زندگی او را به کام مرگ خواهد کشاند. پسر اقدام به ربودن دختربچه می کند و دختر را به خانه خودشان میکشاند و پس از جنایت هولناک و قتل, با ریختن اسید جسد بیجان ستایش را میسوزاند و پس از آن سعی می کند تا جسد را معدوم کند تا آثار جنایت را از میان بردارد اما موفق به این کار نمی شود.

عکس ستایش قریشی

ماجرای هولناک تجاوز به دختر افغان ستایش قریشی +عکس های ستایش

تجاوز به ستایش قریشی دختر افغانی و عکس قتل او

پسر شیطان صفت این مسئله را با دوست خود در میان میگذارد اما دوست وی پیشنهاد می کند تا مسئله را با پدر خود در میان بگذارد. پس از آنکه خانواده قاتل از جنایت مطلع می شوند , طی تماس های مکرر تلفنی با پدر ستایش عنوان می کنند که دخترتان در همین نزدیکی است و بزودی پیدا میشود. بر اساس آنچه که پدر مقتول عنوان کرده است هدف پدر قاتل این بوده تا جسد را به بیرون از خانه منتقل کند و در جایی رها کند اما موفق به این کار نمی شوند و در همان شب پلیس نیروی انتظامی با حاضر شدن در محل جسد با آثار سوختگی با اسید را از منزل قاتل خارج می کند و پسر قاتل نیز دستگیر می شود.

واکنش ها به تجاوز دختر 6 ساله افغان در ایان

یک نماینده پارلمان افغانستان، به تجاوز و قتل «ستایش»، دختر شش ساله افغانستانی در ورامین واکنش نشان داد و از سکوت رسانه‌ها در ایران انتقاد کرد.
به گزارش انصاف‌نیوز، از روزهای پایانی هفته گذشته که خبر تجاوز و سپس قتل فجیع «ستایش» دختر ۶ ساله افغان در ورامین در جنوب تهران برای اولین بار در شبکه‌های اجتماعی پیچید، موجی از واکنش افغان‌ها در شبکه‌های اجتماعی شکل گرفته از جمله کمپینی به عنوان «من ستایش هستم» در فیسبوک تشکیل شده و به سرعت آمار بازدید آن بالا رفته است.
ماجرای هولناک تجاوز به دختر افغان ستایش قریشی +عکس های ستایش
در تازه‌ترین واکنش، احمد بهزاد نماینده هرات در پارلمان افغانستان در یادداشتی برای ستایش نوشت: «خبر جنایت تکان‌دهنده در ورامین ایران قلب هر انسانی را به درد می‌آورد. کودکی آواره طعمه گرگ‌صفتی آدمخوار شده است.
جنایت، جنایت است؛ فرقی نمی‌کند که مرتکب آن دارای چه ملیتی باشد اما آنچه در این میان آزاردهنده است رویه متفاوت و آپارتایدگونه رسانه‌های‌ جامعه میزبان است. اگر قضیه به گونه معکوس رخ می‌داد، یعنی جانی هویت قربانی را می‌داشت، آیا پیامدهای چنین جنایتی همین سکوت و بی‌پروایی بود؟
با تمام تلخی و اندوهی که این جنایت بر جامعه ما و به‌ویژه بر آنانی که طعم آزاردهنده آوارگی را چشیده‌اند تحمیل کرده است، ما به درستی می‌دانیم حساب جانی و جنایتکار از جامعه‌ای که او به آن منسوب است، جداست. جنایت باید محکوم شود و جنایتکار باید مجازات شود.
در این میان سکوت جامعه میزبان در برابر چنین جنایت ضد انسانی توجیه‌پذیر نیست. جامعه‌ای که جانی به آن منسوب است باید بپذیرد که سیاست حاکم بر رسانه‌های آن و نفرت‌پراکنی علیه مهاجران در وقوع چنین جنایت‌ها و این چنین سرافکندگی‌هایی نقش بسیاری دارد.
در جهان امروز باید به انسان بودن جدا از تعلقات ملیتی، نژادی، فرهنگی و دینی حرمت نهاد؛ چیزی که جامعه میزبان مهاجران در ایران شدیدا به آن نیازمند است. باشد که ستایش‌های دیگر در پناه ارزش نهادن ما به انسانیت، مصونیت یابند».
انتقاد روزنامه‌نگار افغان از سکوت رسانه‌ها در ایران
سیدجمال‌الدین سجادی روزنامه‌نگار افغان نیز در این‌باره در یادداشتی نوشت: «تصور کنید که اتفاق برعکس بود یعنی می‌نوشتند که «یک مرد افغان پس از تجاوز به دختر شش ساله ایرانی، او را کشت و در وان اسید انداخت!». اگر این اتفاق می‌افتاد، حتما تا الان تمام رسانه‌های دیداری و شنیداری و مکتوب و دیجیتال، این خبر را با شدت و تاکید منتشر می‌کردند. اما حالا مقتول یک دختر شش ساله مهاجر افغانستانی است و همه سکوت کرده‌اند.
آنها که سکوت کرده‌اند و به خاطر وجه‌المصالحات، واقعیت را «سانسور» می‌کنند، آنها که همیشه دم از فعالیت برای مهاجرین می‌زنند و امروز زبانشان لال شده و در پستوهای خود خزیده‌اند، آنها که می‌ترسند برای دفاع از مظلوم کارتشان قیچی شود، آنها این ننگ را می‌پذیرند که سکوت کنند و با چهره‌ای حق‌به‌جانب بگویند: نباید احساساتی عمل کنیم و کار را خراب‌تر از اینکه هست بکنیم! ماجرای تلخ ‏«ستایش»‬ یک طرف و سکوت ننگین رسانه‌ها یک طرف.
چند روز پیش استادمان می‌گفت: در خبرنگاری اگر رسالت انسانی خود و اخلاقیات را فدای وجه‌المصالحات کردی، اگر واقعیت را پوشاندی و از کنارش به سادگی گذشتی، تو دیگر نه‌تنها خبرنگار نیستی، بلکه انسانیت خودت را زیر سوال برده‌ای. ما قبل از اینکه خبرنگار باشیم، قبل از اینکه هر چیز دیگری باشیم، انسانیم … اگر همین ماجرا برعکس اتفاق می‌افتاد وضعیت چگونه بود؟
من بارها و بارها در رسانه‌های ایران دیده‌ام، به چشم سر دیده‌ام که جرم ناکرده را به پای یک افغان از همه جا بی‌خبر نوشته‌اند، این باعث شده تا ذهنیت مردم ایران نسبت به یک مهاجر افغانستانی این شود که امروز می‌بینیم، اما آیا این رواست که این واقعیت را سانسور کنیم و همه چیز را به باد فراموشی بسپاریم؟
هر ایرانی با وجدان با شنیدن این خبر ممکن است با خود به فکر فرو رود، اندیشه کند که «جرم شخصی است و ربطی به ملت‌ها ندارد»، همین کافی است تا ذهنیت تعداد کثیری از مردم ایران عوض شود و بدانند همانگونه که یک مجرم افغانستانی می‌تواند مرتکب قتل شود، همانقدر هم یک ایرانی می‌تواند سنگدل باشد اما این ربطی به ملیت او ندارد.
من دوستان ایرانی زیادی دارم که در شب و روز گذشته با من همدردی کرده‌اند و با شرمندگی این فاجعه را تسلیت گفته‌اند. این فاجعه قلب هر انسان آزاده‌ای را می‌آزارد و انسانی که بتواند این فاجعه را ببیند و سکوت کند، انسانیت خود را زیر سوال برده است.»
ابعاد «تجاوز و قتل دختر شش ساله افغانستانی»
در تنها واکنش به این موضوع تاکنون در رسانه‌های داخلی، امیر هاشمی‌مقدم روز جمعه در سایت «فرارو» نوشت: خبر در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌چرخد و هر کسی خواسته و ناخواسته واکنش تند نشان می‌دهد. فرقی ندارد خواننده خبر ایرانی باشد یا افغانستانی. هر کس از عمق فاجعه آگاه می‌شود، وجودش فرو می‌ریزد.
یکشنبه ۲۱ فروردین است. پسری ۱۷ ساله در ورامین، دختر همسایه افغانستانی‌شان را که هنوز شش سال بیشتر ندارد به خانه می‌برد و پس از رفتار شیطانی با او، با ضربات چاقو وی را به قتل رسانده و در وان حمام بر رویش اسید ریخته تا از بین برود.
 اما چون جسد به‌طور کامل از بین نرفت، از دوستش یاری می‌طلبد. دوست وی با توجه به ابعاد جرم، ماجرا را با پدر خود در میان گذاشته و پدر هم با یکی از معتمدین محل و نهایتا بدون کمترین تردیدی به پلیس خبر می‌دهند. پلیس هم هنگام مراجعه به خانه، هم باقیمانده جسد را پیدا می‌کند و هم قاتل را دستگیر.
فارغ از بحث آسیب‌های اجتماعی‌ای که گریبان بخشی از جامعه ایران را گرفته که یک نوجوان 17 ساله را به سوی چنین جرمی (که در واقع ترکیبی از چندین جرم دهشتناک است) سوق می‌دهد و نیاز به تحلیل‌های جامعه‌شناختی و انسان‌شناختی جدی و دامنه‌دار دارد، درباره این رویداد چند نکته نظر نگارنده را به خود جلب کرده است:
۱. پیش از هر چیز، شکیبایی خانواده مقتول و برخورد عقلانی با این ماجرا قابل تأمل و بلکه ستودنی است. شوربختانه در مواردی اینچنین، نخستین گزینه‌ای که به ذهن برخی افراد خطور می‌کند، تقابل قومی یا ملیتی است.
یعنی برای نمونه در این مورد، اینگونه ادعا شود که کودک به دلیل «افغانستانی» بودنش توسط یک نوجوان ایرانی به این شیوه به قتل رسید. در مواردی دیگر، شوربختانه سراغ داشتیم که قربانی ایرانی بوده و مجرم افغانستانی و با واکنش تند برخی افراد «لمپن» روبرو شده و کل جامعه افغانستانی متهم شده بود. اما این بار به نظر می‌آید خانواده مقتول و طبقه روشنفکر مهاجرین افغانستانی (که کم و بیش با ایشان در ارتباط هستیم) تاکید داشته‌اند بر غیر ملیتی بودن جرم.
به این معنا که قربانی ممکن بود کودکی ایرانی باشد و یا مجرم ممکن بود افغانستانی باشد. در این مورد باید این رفتار خانواده مقتول و روشنفکران مهاجر، الگو قرار گرفته و درسی شود برای جامعه ایرانی.
۲. با وجود نکته‌ای که در بالا شرح دادم، تأکید داشتم در عنوان، حتماً به «افغانستانی بودن قربانی» اشاره شود؛ چرا که بسیاری از رسانه‌های زرد ایرانی که صرفا جلب مخاطب و مشتری، بدون در نظر گرفتن شرایط اخلاقی برایشان مهم است، همیشه در بزرگنمایی جرائم مهاجرین دستی دراز داشته و حتی در برخی موارد پیش از اثبات جرم، با همان جریان لمپن اشاره‌شده در بالا همراهی می‌کردند و بدین وسیله، اصلی‌ترین عامل منفی شدن نگاه بخشی از جامعه ایران به مهاجرین افغانستانی بوده‌اند.
 بنابراین لازم است نشان داده شود مهاجرین در واقع بخشی از جامعه ایران شده و همانگونه که در جرائم دخالت دارند، بسیاری از مواقع نیز خود قربانی جرایم می‌شوند. تلخ و شیرین ایران اکنون برای هر دو یکسان است و مشترک.
۳. قبح عمل فراتر از آن است که جامعه به افغانستانی یا ایرانی بودن مجرم و قربانی توجه کند. واکنشها نسبت به این خبر سراسر منفی بود؛ چه از سوی ایرانی‌ها و چه از سوی افغانستانی‌ها. همانگونه که دوستان نزدیک مجرم و اهالی و معتمدین محلی نیز، بدون کمترین تردیدی ماجرا را به پلیس گزارش دادند.
۴. جامعه مدنی ایران اکنون احساس نزدیکی بیشتری با مهاجرین نموده و در واقع آنها را بخشی از خود می‌داند. از همین رو است که این خبر در برخی رسانه‌های واقع‌گرا نیز اطلاع‌رسانی شده، بسیاری از فعالین اجتماعی ایرانی از همان ساعات اولیه کشف جرم، به یاری خانواده مقتول شتافته و در خبررسانی، برقراری ارتباط با مقامات بالای قضایی کشور، پیدا کردن وکیل برای خانواده مقتول و… از هیچ کوششی دریغ نکردند.
۵. در کنار جامعه مدنی، مسئولین هم نسبت به قضیه حساسیت بالایی نشان داده‌اند. مدیر کل اتباع خارجی استان تهران و نماینده فرمانداری، بخشی از مسئولینی بودند که در نخستین روزها به خانواده مقتول سرکشی کرده و نسبت به پیگیری پرونده و وضعیت پیش‌آمده متعهد شدند.
۶. تا اینجای کار همکاری پلیس و دستگاه قضایی روی این ماجرا کاملاً همراه با حساسیت بالا بوده و بی‌تردید یقین داریم نتیجه پرونده این جرم فجیع، به همگان نشان خواهد داد که چنین جرمهایی نه برای جامعه ایرانی و نه برای پلیس و دستگاه قضایی، رنگ و بویی از قومیت و ملیت نداشته و حق و حقوق قربانی و خانواده‌اش بدون کمترین مماشات احقاق خواهد شد.
loading...

نوشته مشابه

عکس های غم انگیز از نوزادی که از جسد مادر قصد دارد شیر بخورد!

رهگذران متوجه جسد زنی شدند که در کنار ریل قطار رها شده بود و در …

2 دیدگاه ها

  1. نمدونم چی بگم هنگ کردم خیلی درد ناکه یکی مثل سید مصطفی میره از جونش میگزه برای دفاع از حرم اما ناموسش اینجا در خطر کسی که این کارو کرده انسان نیست اون دختر فقط 6 سالشه معلومه از رو کینه این کارو کرده مهاجر خیلی بد بخته چرا ازش کینه دارین؟

  2. الان دو ساله كه از اون ماجرا غم انگيز گذشته و هنوز اون پسر ١٧ساله را اعدام نكردند اگه پسره١٧سال بود و افغاني الان اعدام بود جاي تعجبه😕

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *