گردشگری, سفر مدل لباس, عکس, سریال, آهنگ
مجله تاپ ناز / مطالب جالب / ✈️ گردشگری / دره شمخال یکی از زیباترین دره ها در خراسان جنوبی
بازی، سرگرمی، بیوگرافی، سریال، عکس

دره شمخال یکی از زیباترین دره ها در خراسان جنوبی

دره شمخال

شمخال دره ای پر پیچ و خم به طول 18 کیلومتر است که از روستای شمخال در نزدیک شهر باجگیران در انتهای شمالی خراسن رضوی اغاز شده و تا منطقه دُرونگر در نزدیکی شهر درگز ادامه پیدا می کند. برای رسیدن به دره شمخال باید به شهر قوچان در استان خراسان رضوی بروید. از شهر قوچان تا ابتدای جاده 2 کیلومتری روستای شمخال حدود 75 کیلومتر راه است. رفتن به این دره و گشت و گذار در آن یکی از جذابیت های آن منظقه می باشد.

چطور به شمخال برسیم؟

 

اگر می خواهید با خودروی شخصی سفر کنید، باید خودروی خود را در پارکینگ های روستای شمخال که در واقع حیاط خانه اهالی این روستا است، بگذارید. این طوری می توانید بخضی از این دره را بپیمایید و سپس مسیر طی شده را برگردید. سفر به این دره زبا و سرسبز یک راع معمول دیگر نیز دارد.
خودروی خود را در یکی از پارکینگ های شهر قوچان بگذارید و از یکی از مسافربرهای محلی بخواهید شما را به روستای شمخال و در ورودی دره برساند و عصر همان روز بعد در خروجی دره در منطقه درونگر منتظر شما باشد و شما باز به قوچان برگرداند.

دیواره قوسی، ورودی دره

کمی پایین تر از باغ های زیبای شمخال، این دره آغاز می شود؛ با تابلوی زرد رنگ که سال ها از عمرش می گذرد و مختصری از مشخصات این دره را نوشته اند.

ورودی این دره یک ورودی پهن می باشد. از چشمه های آب در اوایل خبری نیست. نیم ساعت راه باید بپیمایید تا به چشمه ها برید. دره شمخال، با دیواره های بلندش شناخته می شود، دیواره های بلند این گاهی از 200 متر هم ارتفاعی بیشتر دارند. اولین چیزی که در دره شمخال نظر شما را جلب می کند دیواره های بلند دو طرف این دره می باشد و درخت و درختچه های اُرس یا سرو کوهی که در تمام دیوار رشده کرده اند. دره در بین این دو دیوار بلند قرار دارد و گاهی هم پهن می شود و گاهی خیلی باریک می شود. در باریک ترین قسمت، عرض این دره به کمتر از 10 متر می رسد. یکی از اولین دیوارهای دره شمخال، دیواره قوسی ابتدای ورودی دره است که چشم اندازی زیبا و باشکوه دارد.

دره شمخال

 

دره پیمایی سبک
اولین چشمه های دره، کمی پایین تر از دیواره قوسی قرار دارد. آب چشمه ها، حسابی خنک است و در این آفتاب صبحگاهی، حسابی می چسبد. آب چشمه ها لابلای سنگ های کف دره جاری شده و چند جوی آب ساخته است؛ جوهایی که در ادامه به هم متصل می شوند و رودخانه پر آبی را تشکیل می دهند. دره، در بهار، حسابی سرسبز است و بوی علف های خیس در هواست. «گزنه»ها هر جای دره روییده اند و برگ های تیزشان آماده است که پای آدم را خراش بدهد.

دره شمخال

 

صبحانه زیر درخت سنجد
حوالی 9 و نیم، صبحانه را زیر سایه درخت سنجد کهن سالی می خورم که هنوز در بهار، برگ و بار چندانی ندارد؛ نزدیک ساختمان نیمه کار زشتی که قرار بوده محلی بشود برای پذیرایی از گردشگران. صبحانه ام چای داغ، فلاسک سفری است و نان تازه قوچانی و پنیر گلپایگان.

صبحانه را در آرامش کوهستان می خورم و چشمم به دیواره هاست و پرنده هایی که لابلای سنگ و صخره های آن آشیانه کرده اند؛ جایی که دست هیچ بنی بشری به آن نمی رسد. خوردن صبحانه و دراز کردن پاها، نیم ساعتی بیشتر طول نمی کشد. شکر خدا، هنوز از برنامه عقب نیستم. از اینجا به بعد، بیشتر مسیر یا از دل رودخانه پر آب درونگر می گذرد یا از حاشیه سنگلاخی آن. چاره ای نیست، باید با کفش، بزنم به دل رودخانه پر آب و آب های سردش.

دره شمخال

 

کتلت خوری با عطر علف های بهاره
«خمام دره»، تقریبا در وسط دره شمخال قرار دارد و یک شکاف بزرگ طبیعی در دل کوه است و چندین چشمه دارد؛ جایی سرسبز و دیدنی که باریکه های آب، از هر طرفش روی سنگ و صخره ها و خزه ها و علف ها راهی به پایین باز کرده اند. حمام دره، بهترین جا برای شب مانی در دره شمخال هم هست. حتی در روزهای غیر تعطیل، عده زیادی از گردشگرها، بساط شان را روی سنگ و صخره های حمام دره، پهن کرده اند، بساطی که از چای آتشی شروع می شود و به جوجه کباب می رسد و متاسفانه اغلب تا قلیان میوه ای هم ادامه دارد. حتی تصور این که کسی بوی علف های باران خورده را با بوی مشمئزکننده توتون های آن چنانی عوض کند هم، تصور ناراحت کننده ای است.

ناهار را باید همین جا خورد؛ چند تا کتلت خانگی و گوجه سرخ شده است با مقداری خیارشور.

حمام دره، مقصد بسیاری از گروه هایی است که برای پیمایش شمخال آمده اند. گروه هایی که خود را با اتومبیل شخصی به روستا رسانده اند، معمولا تا همین جای دره، پیش روی می کنند تا بتوانند به موقع برگردند و برنامه یک روزه خود را به پایان ببرند.

دره شمخال

 

پایین پریدن با کوله پشتی
از حمام دره به بعد، با فرود آمدن از یک نردبان آهنی، منطقه نسبتا بکر دره شمخال آغاز می شود. کوله ام را می اندازم و راه می افتم اما از نردبان آهنی خبری نیست… شک می کنم که شاید مسیر را اشتباه آمده ام اما اشتباه نکرده ام؛ خبری از نردبان نیست که نیست. احتمالا سیلاب های بهاره، نردبان را کنده اند و با خودشان برده اند.

ارتفاع صخره ای که نردبان روی آن نصب بوده، چهار پنج متری بیشتر نیست، اما وجود یک صخره دیگر در نزدیکی این صخره، پایین پریدن از آن را خطرناک می کند. اگر از صخره پایین بپرم حتما با سر می خورم به صخره روبرویی و دخلم در می آید.

چاره ای نیست باید از صخره پایین بپرم. فکری از ذهنم می گذرد. کوله ام را از پشتم باز می کنم و دو دستی می گیرم جلوی صورتم. این طوری، خطر کمتری تهدیدم می کنم، چشم هایم را می بندم و می پرم پایین. می افتم روی بستر شنی پایین صخره و با کوله، محکم می خورم به صخره روبرو… اما چیزیم نمی شود. کاش این فکر زودتر به ذهنم می رسید. آن طوری لااقل از برنامه عقب نمی افتادم. حالا باید عجله کنم تا به تاریکی نخورم. می زنم به دل آب های سرد رودخانه.

دره شمخال

 

هرم آتش در دوآبی
ساعت حوالی ۴ و نیم است که به «کبوتر خانه» می رسم. کبوترخانه یک منطقه سنگی وسیع و نسبتا مسطح در زیرکوه است و احتمالا به خاطر کبوترهای فراوانی که زیر آن، لانه دارند، به این اسم معروف شده است. دره در این قسمت حسابی سرسبز است. ردیف به هم پیوسته بوته های تمشک، مثل یک دیواره، رسیدن به لانه کبوترها را سخت کرده است. طبق برنامه، این ساعت باید به «دوابی» می رسیدم که یک ساعت و نیم با کبوترخانه فاصله دارد. دوابی، یک منطقه مسطح وسیع است؛

محل تلاقی رودخانه درونگر با رودخانه دیگری که از ارتفاعات روستای «دُر بادام» سرچشمه می گیرد و به دره شمخال می ریزد. معلوم می شود، برنامه ای که ریخته ام، آنقدرها هم دقیق نبوده است، به ویژه که یک ساعتی هم از برنامه عقب هستم. سعی می کنم تندتر راه بروم… هوا سردتر شده و خورشید دارد غروب می کند که به دوآبی می رسم.

دره شمخال

 

پیچ های بی پایان دره شمخال
از دوآبی به بعد دره هم عریض تر می شود اما حتی در همین دره عريض هم هوا خیلی زود تاریک می شود. رودخانه هم وارد یک بستر هموار و آرام می شود که تا خروجی در حوالی روستای «چنار» ادامه دارد. در خروجی دره، شالیزارهای منطقه درونگر قرار دارد که بخشی از برنج خوش عطری را تولید می کنند که با عنوان «برنج کلات» شناخته می شود. شالبزارهای درونگر دیدنی های سفر به شمخال را کامل می کند. اما فکر کردن به برنج خوش عطر كلات هم دل و دماغ می خواهد و منی که باید دو ساعت دیگر را در تاریکی دره، راه بروم، به هر چیزی فکر می کنم جز به برنج کلات.

هر پیچ دره را به امید آن که آخرین پیچ باشد، رد می کنم اما بعد از آن باز پیج های دیگر پیدا می شود و دیواره هایی که هنوز هم بلند هستند. حسابی خسته شده ام و رمقی برای راه رفتن ندارم. به ذهنم می رسد که برگردم و شب را در اردوی دانش آموزان بگذرانم اما اگر رمقی داشته باشم که یک ساعت مسیر طی شده را برگردم، خب می توانم خودم را به خروجی دره برسانم؛ شاید هنوز راننده جوان قوچانی منتظرم باشد.

دره شمخال

 

سکوت ترسناک
در تاریکی صخره صافی پیدا می کنم و می نشینم روی آن. برای خودم چای می ریزم و سعی می کنم انرژی از دست رفته ام را جمع کنم. سردم است و پاهایم کرخت شده است. دره به طرز ترس آوری ساکت است. حتی صدای شغال ها هم نمی آید که این وقت سال پر سروصداتر از همیشه هستند. ماه که آرام دارد بالا می آید، روشنایی مختصری به دره داده است. تا چشم کار می کند امتداد رودخانه است که زیر نور ماه، برق می زند. خوابم گرفته است، دلم می خواهد روی همین صخره صاف دراز بکشم و بخوابم.

خودم را سرزنش می کنم با آن برنامه ریزی ام. سیلاب های بهاره را هم بی نصیب نمی گذارم که نردبان آهنی توی مسیر را کنده بودند…

نور تند ماشینی از خم پیچ پیدا می شود و صاف می افتد روی صخره ای که من روی آن نشسته ام. خوشحال می شوم که کسی در تاریکی ترسناک دره پیدایش شده. ماشین از راه باریک حاشیه رودخانه جلوتر می آید. نزدیک صخره ترمز می زند و چراغ هایش را خاموش می کند. راننده جوان قوچانی سرش را از پنجره بیرون می آورد و می گوید:

– دیدم نیامدی، حدس زدم توی راه مانده ای. گفتم تا جایی که می شود با ماشین جلوتر بیایم.

بعد ادامه می دهد:

– می بینی ماشینم آنقدرها هم که فکر می کردی، خسته نیست.

دره شمخال

 

منبع: هفته‌نامه همشهری شش و هفت

» همچنین ببینید : 

تصاویر دره عشق یکی از کم نظیر ترین مناطق گردشگری ایران

نگاهی به دره خزینه استان لرستان مکانی زیبا

نگاهی به دیدنی های جزیره قشم؛ از طولانی ترین غار نمکی جهان تا دره ستاره ها

loading...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن تبلیغ
loading...